Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

26/08/16

Los huesos cantores

Shaun Tan reinventa os contos clásicos neste libro publicado -sempre magnificamente- por Barbara Fiore, Los huesos cantores. Nel, achéganos de xeito espectacular 75 contos dos irmáns Grimm, e faino xunguindo fotografía e escultura acompañadas de pequenos fragmentos dos contos. Ou sexa, os contos de sempre presentados de xeito orixinal nunha linguaxe visual que fala de misterio e simboloxía: príncipes, reis, campesiños, bruxas... volverán a vivir connosco historias de amor, de envexa, de traizón, de maxia... 
Ao remate, un apartado cun resumo de todos os contos para entender mellor a representación do artista e tamén hai un epílogo do autor explicándonos a importancia destes contos para el e en que se inspirou para realizar estas esculturas.






Cansazo

 Topei este documento ben simpático baixo o título, "24 caras que todas as feministas recoñecerán", do que vos traio un resumo.
1. Cando alguén che pregunta se odias os homes por declararte abertamente feminista:



2. Cuando cres que coñeciches un mozo riquiño e despois de dúas cervexas, diche: “ti no es como as outras, contigo pódese falar”.



3.-  “No xeralices, NON TODO OS HOMES SOMOS ASÍ”.



4.-  Cando che din que con esa actitude vaiche resultar dificil atopar un home.



5.- "Eu non son machista nin feminista, eu creo na igualdade".



6.-Manterruption.



7.- Cando che din que se sorrises un pouco estarías máis guapa



8.- Cando dis que che gusta o fútbol e un tío diche “Jajaja, ¿de verdade? A ver, lista, ¿quen foi Pichichi en Primeira División en España en 1978?”.



9.- "Putas feminazis"



10.- Cando un tío adopta unha actitude paternalista contigo.


11.- Cando pensabas que ías ter unha discusión civilizada sobre violencia machista pero un cuñao menciona a enorme cantidade de denuncias falsas.



12.-  Deberías ser máis feminina.

 

25/08/16

The Blue & the Beyond Short Film

El ladrón de sonrisas

Topar un libro ilustrado por Raquel Díaz Reguera sempre é un pracer; este está escrito por Susanna Isern e publicado por Amigos de Papel e titúlase El ladrón de sonrisas. E si, efectivamente, o álbum roubaravos un sorriso, e será inevitable. Probade a lelo e xa me contaredes.
Como non sorrir se estamos ante un ladrón que rouba sorrisos cun único propósito: que a xente sorría sexa feliz? Mesmo se comproba que as rúas están tristes, el é quen de impregnala dunha música tan doce que consegue que a xente que por alí pase poida sentirse ben.
Unha felicidade de libro que probará a roubarche o corazón.






Un Coeur Sur Les Bras

Dende o sempre interesante muro do Facebook de Pilar Aguilar traio este vídeo e a súa propia reflexión:

Cuando yo era profe de francés intentaba no dar puntadas sin hilo. Aquí os traigo una canción con la que pretendía “deconstruir” la idealización del amor romántico de mis alumnas (que lo necesitaban más que mis alumnos): “Un cœur sur les bras” de Anne Sylvestre. Muy divertida.
Resumo para quienes no sepan francés:
Cuenta su problemática: un enamorado le regala su corazón ¿qué hacer con semejante artefacto? Lo colocó encima del aparador pero no terminaba de gustarle, le parecía un corazón excesivamente triste y, además, le molestaban los latidos que, para colmo, cuando el tipo pensaba en ella, tocaban rebato. Lo puso en el jardín pero los vecinos se quejaron del ruido…
Al final encuentra la solución: un nuevo pretendiente viene y le pide que le entregue su corazón y ella le suelta el del otro…
Y pongo la letra para quienes saben francés:
 
« Etant un jour à court de fleurs
tu m'as comme ça offert ton cœur
dans un papier sulfurisé
avec une étiquette.
Pas eu moyen de refuser.
C'tait pourtant pas ma fête.
Ah! quel poison, quel embarras
que d'avoir un cœur sur les bras,
un cœur sur les bras.
Les autres me donnaient des fleurs
dont je n'aimais pas la couleur.
Après deux ou trois jours du moins,
sans changer l'eau du vase,
ne restait plus qu'un peu de foin
trempant dans de la vase.
Oeillets, dahlias, fleurs de pommiers
se retrouvaient sur le fumier,
sur le fumier.
Pour un cœur, c'est tout différent:
ça pourrit pas, c'est bien vivant
Je n'allais pas me le mettre au cou
pendant à une chaîne.
Puis, il n'était pas à mon goût,
un peu trop lourd de peine.
Je l'ai posé sur le buffet,
il y faisait beaucoup d'effet,
beaucoup d'effet.
Un cœur qui bat, ça fait du bruit.
Le tien me réveille la nuit,
et non content de mon émoi
devant un tel vacarme,
il déclenche, quand tu penses à moi,
une sonnerie d'alarme.
Je l'ai bien mis dans le jardin,
mais il ameutait les voisins.
Par chance, un autre doux rêveur
s'est présenté bardé de fleurs,
revendiquant pour lui tout seul
mon cœur, idée bien riche.
Après avoir mis ses glaïeuls
dans ma plus belle potiche,
je lui ai refilé tranquillement
ta mécanique à sentiments.
Fleurs contre cœur, cœur pour des fleurs,
je dors tranquille, mais pour l'heure
mon soupirant, béant de joie
ne se lasse d'entendre
sa sonnerie, lorsque pour moi
sa pensée se fait tendre.
Où cela va-t-il nous conduire?
Ça te regarde, à toi de' choisir.
De la partie je me retire. »


 

24/08/16

Aurora Short Film

We're The Superhumans

Si, sobran as palabras:


23/08/16

Mezcaliente

Curta animada sen palabras:


Río negro

Arnaldur Indridason xa o fixera en La mujer de verde e agora faino en Río negro: denunciar a violencia de xénero; neste caso, fóra do ámbito privado, baixo unha forma social de violación que semella consentimento acudindo ás drogas. De aí, que o libro se faga tan interesante e se lea deseguida. Iso si, aínda que a editorial RBA indique que forma parte da "Serie Erlendur Sveinsson" este non aparece en ningún momento para lle dar protagonismo á súa axudanta, Elínborg. Unha muller para solidarizarse co sufrimento das mulleres vítimas. Ademais, o libro fainos partícipes de problemas cotiás aos que nos debemos enfrontar, como é o caso de termos fillos adolescentes coa súa rebeldía, da internet e os seus perigos para eles e elas, das interminables xornadas laborais... poñéndolle un acento friki co seu gusto pola comida india -algo que por outra parte axudará a resolver o asasinato-. De lado, a trama típica dunha novela negra onde hai un asasinato e debe resolverse, así que teremos moitas personaxes, complicacións e interrogatorios. Pero, xa digo, a min impórtame sobre todo polo maltrato e a violación, é dicir, pola denuncia que se fai, o que o converte nun libro recomendable para o meu club de lectura. E porque conta co estilo deste autor, un dos meus preferidos.

Codex Silenda: The Book of Puzzles

Non queredes un libro coma este?

22/08/16

Blik Short Film

Outra curta de animación sen palabras:


Alex quiere un dinosaurio

Hiawyn Oram e Satoshi Kitamura son os creadores de Alex quiere un dinosaurio publicado por Fondo de Cultura Económica, un álbum ilustrado cheo de detalles que nos conta a historia dun soño que semella moi real ata chegar case ao final. Iso si, non todos os soños deben cumprise, algúns ata asustan polo disparatados que poden chegar a ser!



Sílbale a tu madre

21/08/16

The Wishgranter

E sobran as palabras!

La comedia literaria

Catherine Meurisse presenta en La comedia literaria. De Roldán a Boris Vian, publicado por Impedimenta, un "cómic sobre escritores franceses". Así é, se queremos facer un varrido rápido sobre a Historia da Literatura francesa -dende a Idad Media ata mediados do século XX-, este é o libro axeitado. Vaia, ideal para estudar unha parte da Literatura Universal dun xeito lúdico, divertido e rompedor.
Supoño, claro, que non están todos os que son nin que todos os que son están representados fielmente, pero ante unha obra desta orixinalidade -como me gustaría algo así para as nosas letras!- non hai reproche que valla. Polas súas páxinas iremos aprendendo a medida que lemos sobre miserias e grandezas dos xenios literarios e das súas obras en debuxos cómicos e moi, moi vivos que rachan todo tipo de tabús para caricaturizar  e ridiculizar mesmo as súas miserias.
A historia comeza co nacemento da lingua francesa que fai posible a literatura. Dende as composicións poéticas medievais ata chegar á novela, xénero para ser lido e non cantado. Así coñeceremos o primeiro cabaleiro andante, Lancelot. Logo, os contos de animais. No século XVI, o Renacemento e a imprenta. Da poesía feita polo grupo La Pléyade pasamos aos ensaios de Montaigne, creado deste xénero literario. No século XVII encarámonos ao enciclopedimo, pero tamén a Voltaire e Rosseau para enlazar co Romanticismo, onde destaca entre outros Víctor Hugo e rematar este século con Sand, Balzac e Flauberte. Claro que no século XX xa temos unha magdalena que ao mollala poder lembrar o pasado contado por Prost, Céline, Maupassant, Sartre, Simone de Beauvoir e Boris Vian.
Aprender divirtíndose e sen estereotipos. Un bo cómic, si señor.



Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.