Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

16/08/17

El jardín maléfico

Un novo libro de Edward Gorey, na súa liña, é este pequeno tesouro que publica Libros del Zorro Rojo, El jardín maléfico. Unha vez máis, temos un argumento que en aparencia e a priori podería ser totalmente "normal" e realista: unha familia, decimonónica a xulgar polas ilustracións, vai pasar un día festivo a un parque. Pero todo cambia dende a entrada, porque o xardín está cheo de misteriosos perigos e marabillosos plans; uns plans que os personaxes semella que aceptan sen grandes xestos nin temores, e iso a pesar do perigo constante que os rodea: é o universo deste autor, a crueldade como algo intrascendente. Todo isto a base de pareados na parte esquerda da folla coa ilustración na dereita.
Outra xoia.

15/08/17

Ícaro

Un pracer descubrir este autor de novela negra que nos trae Salamandra na súa colección "Black": Deon Meyer e o seu Ícaro foi unha lectura apaixoante e diferente por vir dunha terra case descoñecida e aportarnos un retrato social dela (un país cheo de conflitos polícos e raciais, unha paisaxe case inclemente), ademais dun vocabulario definido e un argumento sólido. Non importa non ter lido ningunha entrega anterior desta saga cun detective protagonista (novamente, unha figura rompida en mil pedazos con adicción ao alcohol, algo demasiado manido para este tipo de personaxes) porque son independentes e é doado saber a evolución dos personaxes ata chegar a esta entrega. Desta volta temos varias liñas narrativas, todas elas ben fiadas ata confluir nunha soa: os negocios da internet, o cultivo vitivinícola, as fortunas chinesas, e a propia investigación dun asasinato (que aporta asemade o retrato emocional dos protagonistas da saga); todas elas quizais postas en función do retrato social ao que eludiamos, ese desafío dunha sociedade que vén de sufrir tanto durante tanto tempo e que vive aínda baixo unha sombra que non debería ter existido por canta dor supuxo: o apartheid.
Coido que haberá que volver a este autor.

14/08/17

Si las manzanas tuvieran dientes

Divertido álbum de Milton e Shirley Glaser publicado por Libros del Zorro Rojo: Si las manzanas tuvieran dientes é un exercicio estimulante da imaxinación, un mostrario de animais e obxectos que se atopan en situacións paradóxcias ou absurdas, con preguntas indirectas que enredan máis ao lectorado para deixar un pouso de humor e ironía ben acompañadas das ilustracións, tamén chocantes e cun final de película que convida a ir á seguinte páxina. Non hai máis que deixarse atrapar polo xogo que se nos propón para participar nunhas páxinas cheas de humor. Lembra a outros libros deste estilo que convidan a participar activamente nunha viaxe imaxinaria onde todo é posible. Por que non? Os límites poñémolos nós e a vida real, tan pouco apaixoante, se llo permitimos.



13/08/17

Non á violencia contra as mulleres (DXXV)

 "Danza"

12/08/17

JEZZY P:

Jezzy P foi unha das primeiras mulleres que en Ecatepc, concello mexicano con maior taxa de feminicidios, puxo a súa voz ao servizo dun hip hop crítico, falando da discriminación por xénero e do valor do traballo comunitario.




Visto aquí

11/08/17

Silvia Pérez Cruz - "No hay tanto pan"

10/08/17

O gatiño nocturno

A editorial Lata de Sal publica dúas coleccións: "Vintage" (que sigo fielmente) e "Gatos" (que colecciona a miña amiga Mónica). Desta volta vouvos falar dun libro desta segunda colección, porque só ollar a portada xa namora. Tanto, que a compañeira de Plástica pediu que se mercase para a biblioteca. A verdade é que é unha auténtica pasada este álbum de Sonja Danowski titulado O gatiño nocturno. A esta ilustradora xa a admiraba polo seu traballo en O principio, publicado por Kalandraka, e aquí volve conquistar, sen dúbida ningunha. A historia é sinxela, o amor polos animais, o respecto, a solidariedade; sinxela pero conmovedora. Amor pola música, asemade, tanto que o libro remata cunha partitura, unha oferta especial.



09/08/17

Valerosas

Este cómic de Pénélope Bagieu que publica Dib-buks é deses libros imprescindibles en toda biblioteca escolar: Valerosas. Mujeres que solo hacen lo que ellas quieren tráenos quince historias protagonizadas por outras tantas mulleres que procuran a súa liberdade individual nunha loita contra a sociedade patriarcal; e faino a través dunha pequena biografía que se centra nisto que nos interesa. O mellor de todo, é que non son as típicas biografías de mulleres valorosas que estamos acostumadas a coñecer, non, algunhas coñecémolas pero outras é a primeira vez que as descubrimos, o que lle engade valor ao cómic. Por exemplo, Agnodice, xinecóloga grega vestida de home para exercer a medicina, ou Clémentine Delait, muller barbuda. 
O libro non só sobresae por isto, senón pola estética empregada, xa que entre historia e historia hai unha dobre páxina incriblemente fermosa.


08/08/17

Non é unha caixa

Absolutamente delicioso este álbum pola súa sinxeleza e por un contido que nos fai lembrar que as cousas máis sinxelas son susceptibles de converterse en calquera xogo, levándonos ao lectorado adulto a una viaxe no tempo, onde os xoguetes era calquera cousa que colliamos, como fai o coelliño protagonista da historia. A caixa é unha caixa? Ou non. Pode ser calquera cousa, porque o maxín non ten límites, só aqueles que lle queiramos poñer nós. Así que o que no libro se nos presenta cunha caixa, no seu lugar poderiamos poñer moitos outros obxectos que utilizabamos na nenez, un simple pao, por exemplo, que convertiamos en pistola, en cabalo, en camiño...
Non é unha caixa é de Antoinette Portis e está publicado por Kalandraka.

07/08/17

Un máis

Olalla González e Marc Taeger son os artífices deste tenro álbum ilustrado publicado por Kalandraka: Un máis. A chegada dun irmán (ou de varios) é a base do relato, con estrutura repetitiva, que insiste na idoneidade deste libro para un lectorado ben novo, non só polo contido senón tamén pola forma. Tamén é ben acaída a lectura para traballar eses ciumes que poden sobrevir a nenos e nenas que se van converter en irmáns maiores, estimulando todos os xogos e actividades que como maiores poderán realizar.
As ilustracións inciden na ternura do texto.

06/08/17

La levedad

Como sobrevivir a un ataque terrorista? Como seguir coa vida? Como crer na arte, na beleza, estando rodeados de morte e terror? Catherine Meurisse escribe e debuxa sobre todo isto en La levedad, cómic publicado por Impedimenta. O xeito de sobrevivir á dor mediante á arte é retratado dun xeito fermosamente doloroso, facéndonos partícipes desta situación terrible que nos ensina que a arte, ou sexa, a cultura, pode salvarnos das inxustizas.
A autora e protagonista, en pleno shock postraumático por ter perdido a amigos e compañeiros nun ataque terrorista, cae nunha apatía que a converte nunha autómata incapaz de sentir, mesmo de se emocionar. Así que anímase a viaxar e pretende refuxiarse na literatura, pero non consegue saír dese estado. De aí, a procura da arte, de embriagarse de arte para sentirse viva de novo. Por iso o libro será un canto á beleza, ao poder que ten a arte para curar o que realmente parecía incurable.
De fondo, a loita por seguir procurando aquilo no que crían os seus compañeiros asasinados, o humor e arte do debuxo como loita social.




Non á violencia contra as mulleres (DXXV)

"Muda"


04/08/17

In a heartbeat

En 4 minutos ("Nun latexto"), a curta reflicte a experiencia de mozos LGBTQ, amosando que non hai nada que temer.
Vía Cultura Inquieta.


El cuento de la criada

A lectura de El cuento de la criada de Margaret Atwood, publicado por Salamandra, deixa un pouso amargo e unha reflexión que precisa repouso para ir inxerindo o lido. Non é doado.
O argumento é coñecido: situámonos nunha distopía aterradora onde a sociedade é extremadamente patriarcal e arcaica. A narradora e protagonista cóntanos a súa historia, a actual e a pasada, mendiante flashbacks. Na actualidade, comprobamos como a estrutura do estado aséntase en que as mulleres pouco poden facer, xa que son os homes os que mandan, os "Comandantes", que vixian con "Ollos" e "Anxos" ás "Esposas", que teñen ao seu servizo as "Marthas" para que fagan o traballo da casa e as "Criadas", mozas vestidas de vermello cunha única misión: enxendrar fillos e fillas dos Comandantes; só son corpos, ventres. Deste tipo de clase é a nosa protagonista. Tremendo.
A súa actitude é sobre todo de resignación polo que está a vivir, mentres a morriña apóderase dela continuamente lembrando todo aquilo que viviu nun tempo que semella remoto. Con ela, comprendemos a importancia do que lle foi arrancado a ela e a todas as mulleres: traballo, independencia económica, sexo, liberdade. Liberdade, palabra esencial, xa que agora nin teñen dereito a pensar. A ideas son perigosas. De aí unha educación que responde á destrución da conciencia individual, do pensamento crítico. As mulleres son propiedade dos homes, e punto.
Si, a historia é espeluznante. Escura. Pero ao mesmo tempo ese totalitarismo extremo que nos describe o libro sitúanos en lugares que existen, e iso é o peor, o que nos desmorona. A crítica é tan actual que a inquedanza que nos transmite agrándase por momentos. A sexualidade feminina dá medo, e este libro serve, quizais de testemuña directa dunha actualidade que, desgraciadamente, existe.
Si, non é unha lectura doada. Todo ao contrario. Non só polo que fala, senón tamén por como o transmite. O debate sobre "os ventres de aluguer" está arestora aberto... e este libro serve, asemade, como reflexión sobre este tema.
Para min, sobran as páxinas finais, que me sorprenderon negativamente: sobran, non engaden nada e paréceme un recurso demasiado utilizado que non era necesario neste caso.


03/08/17

Las muñecas son para las niñas


Las muñecas son para las niñas de Ludovic Flamant e Jean-Luc Englebert, publicado por Tramuntana, é un deses álbums imprescindibles cando falamos de igualdade. O título indícanos subrepticiamente de que vai, porque a onde quere chegar é a todo o contrario: o libro fala dos prexuízos que existen na sociedade, aquí identificados sobre todo co pai, aínda que tamén coa nai, sobre cales son os xoguetes que deben ter os nenos e cales non; por suposto, unha moneca non é para un neno, e sobrevoa esta denuncia no álbum. Un álbum que está contado polo irmán maior, o que lle aporta asemade un toque de orixinalidade.
Así que é un álbum ideal para educar en igualdade, para reflexionar sobre o triste feito de que entrar nunha xoguetería é entrar de cheo no mundo sexista que aínda está vixente. Ao seu carón, poderiamos falar doutros temas como as tarefas domésticas e as contradicións dos maiores.



02/08/17

Los cuentos entre bambalinas


Los cuentos entre bambalinas de Gilles Bachelet publicado por Thule proponnos un xogo: descubrir que conto hai en cada páxina. Así, descubriremos que Babar ou O Principiño van ao xastre, que o Lobo debe ir ao médico polas súas malas dixestións, que Pinocho quere unha operación estética de nariz... cada páxina é unha historia, un conto coñecido que debemos saber, contos tradicionais e non tanto, nun catálogo divertido de estampas en viñetas. Que segredos agochan os contos? Quizais con este álbum saibades -saibamos- algo máis. O que si podo dicir é que a min pareceume precioso, de principio a fin. Mirade a portada!
Unha homenaxe perfecta ao mundo da ilustración e dos contos.

01/08/17

Arte a la carta

Pareceume unha pasada este pequeno álbum de Benjamin Chaud que publica Libros del Zorro Rojo: Arte a la carta é un repaso á arte en clave de humor gastronómica. As súas páxinas propoñen gags que relacionan todo o que veño de dicir: arte, gastronomia e humor en 32 estampas caricaturescas. Como? Coido que como unha homenaxe a autores e cadros excepcionais. E mediante o humor consegue achegar esas obras dun xeito lúdico, de xeito que convida ao lectorado a procuralas. Porque o autor "cociña" as obras en dun xeito disparatado facendo caer os creadores nos seus propios tópicos. Con humor. Coma se fose un catálogo de entremeses gastronómicos.



31/07/17

Sonámbulo

Curta de animación inspirada na poesía de Federico García Lorca e a pintura de Joan Miró:




Vía

30/07/17

Os días lebre

Tráenos Kalandraka un fermoso poemario de Clara López ilustrado por Marcos Viso: baixo o título de Os días lebre agóchanse poemas  emocionantes e emocionados ilustrados en tons pastesl, doces de sentimentos ambos, versos e ilustracións, para fuxir a unha infancia que se agochou no paso inquebrantable dos días, días lebre, efectivamente, porque correron tanto que xa fuxiron de nós. Liberdade que marchou con ese tempo dun animal que case voa, para agasallar asemade días tartaruga onde o tempo detense para que nos reconciliemos coa vida, coas sensacións, co cotián que nos depara, xaora, doces lembranzas para un futuro no que tornaremos outra volta coa sensación de días lebre. Entrementres, poesía con "restas que súen", "venres cansos", "verbos difíciles que van en parella", "días ceo" e "avoas que voan".
Dá gusto sentir así a poesía.

Odio que os días leven nome,
tamén en inglés,
e que os teña que saber,
e en orde.
Agardo unha guerra de días,
que se rebelen,
se confundan,
se disparen,
se disipen,
se comparen,
e se vexan,
como son,
todos, 
outra vez,
exactamente,
iguais.


Non á violencia contra as mulleres (DXXIV)

Hoxe tráiovos un poema inédito de Raúl Vacas, prezado amigo que vén de estar de aniversario e que nos agasalla sempre coa súa sabedoría humilde de sorrisos poéticos.


DE TU MALTRATO, TRATO
Monólogo de un maltratador

De nuestro amor ni un desacato acato,
que sea tu llanto del decoro coro
y mis caricias de tu aforo foro.
Sólo soy yo quien tu recato cato.
 
Y mientras grito y te desato, ato
tus labios a los míos, lloro oro,
juro otra vez que yo te adoro, doro
tu piel con celos, te maltrato, trato

de convencerte, amor: olvida, vida,
confía en mí y en mis promesas, esas
con que te até con desabrida brida.

Júrame aquí que estas pavesas besas,
que no harás nunca de tu huida ida,
que son tus dudas por impresas presas.

29/07/17

Gran Bot, Pequeño Bot

En Libros del Zorro Rojo podemos atopar este libro de contrarios despregable de Marc Rosenthal: Gran Bot, Pequeño Bot. Un álbum para a rapazallada máis pequena poboado de robots retrofuturistas que propoñen xogar canda eles para descubrir oito composicións cheas de humor achegan pistas sobre un xogo de contrarios. Ademais, as vivas cores atraerán máis a este público pequeno infantil.


28/07/17

Guía del viajero

Xenial e simpática esta Guía del viajero que nos propón Thule edicións da man de Jessica Lehrer, Rick Lightstone e Alice Murray. Unha guía imprescindible para repasar antes de planificar e realizar ningunha viaxe, xa que sobre todo vén cargada de advertencias que se nos poderían pasar por alto!
Para sorrir.

27/07/17

La sed

Jo Nesbo nunca decepciona, e desta volta tampouco o fai con La sed, publicada por Roja & Negra. Seguro que non é o seu mellor libro (Petirrojo segue a ser o meu predilecto) pero está entre os mellores. Un libro altamente adictivo que mantén o lectorado aferrado ás súas páxinas ata a última letra, porque ese "Fin" resulta ser, asemade, ficticio (un final aberto que promete). E deste xeito, volveremos a pensar cal será o libro que nos entristeza co final da saga, coa morte do protagonsita, coa despedida. Seguimos a ter un Harry Hole cheo de conflitos persoais, que teme á felicidade coa que remataba a anterior novela, por non saber conservala, que cae nos infernos para tentar saír continuamente e ás veces logralo; pero tamén temos moitos outros personaxes fascinantes, xa non tan secundarios, que seguen a desenvovler unha vida propia nesta saga. O mellor da historia é, novamente, que sexa tan impredicible, que nos soprenda con cada novo xiro, en cada reviravolta... e hai unhas cantas.
Unha gozada, está claro.

“Se dice que lo que lleva a matar son los celos y se habla de celos mórbidos, del síndrome de Otelo, pero en realidad es la ambición”

26/07/17

Annus Horríbilis

Tivo a editorial Kalandraka a magnífica idea de poñer á nosa disposición os textos cos que celebrar os 30 anos de Chévere, unha compañía especialmente talentosa dentro do noso panorama teatral. Desta volta, Annus Horríbilis sitúanos en clave de "opereta?" nunha intriga entre dúas liñas dinásticas inimigas, con loitas e romances ilexítimos. O bo de termos o texto é, para min, completar aquilo que se me esscapou mentres vin a representación, pois ao non estar acostumada a este tipo de espectáculos non é doado seguir todo o texto cantado polos personaxes, ademais de considerar que se fai un pouco longa de máis polas súas dúas horas con descanso.
A obra é unha especie de parodia da ópera con crítica política estruturada en dous actos que resultou unha ousadía no seu tempo. Unha sinxela posta en escena -lembra a Les Luthiers-, onde o director fala ao comezo de cada acto para realizar unha graciosa introdución. Logo, números musicais variados e sketchs cómicos, algúns efectos de luces moi convincentes e algunhas secuencias moi ben construídas.

Volver a velo é a mellor homenaxe a Fran Pérez, sempre no noso corazón.


25/07/17

Le Clitoris



Vía

24/07/17

La sustancia del mal

Procurando un libro que me enganchase cheguei a este anunciado como "o trhiller do ano": La sustancia del mal de Luca D'Andrea, publicado por Alfaguara. Recoñezo que non surtiu o efecto desexado, sendo un libro que se deixa ler e que destaca pola súa ambientación, xa que esta é unha personaxe máis do libro, as montañas nevadas e o seu perigo, a aldea que decide properar co turismo..., si a paisaxe de Dolomitas é esencial no libro e ocupa boa parte das súas páxinas. Por outra parte, utiliza frases curtas e capítulos pequenos, que axudan á axilidade lectora. Máis ca un Trhiller é para min unha novela psicolóxica, posto que o que desencadea a "investigación" (se se puidese chamar así) é un accidente mortal que provoca que o noso protagonista sufra diferentes episodios depresivos. E por aí tamén hai moito que explorar: a súa relación coa familia, cos amigos, cos veciños, todo isto é unha parte fundamental, máis que a resolución dun crime que tivo lugar hai bastantes anos, e que é un fío condutor, outro máis, do libro. Iso si, este non se cortará ata a última páxina, dándolle un novo interese a esta lectura que é, sobre todo, lixeira.


23/07/17

Una familia salvaje

Una familia salvaje de Laurent Moreau está publicado por Libros del Zorro Rojo. Un orixinal álbum que destaca as virtudes e as particularidades de cada membro da familia (dozura, xenerosidade, timidez...), identificándoas con características animais: leóns, xirafas, osos... aí poderemos buscar asemade a nosa propia personalidade. A que amimal nos achegamos máis?


Non á violencia contra as mulleres (DXXIII)

20/07/17

Jorge Drexler - Telefonía


Las cloacas de Interior

19/07/17

Ruralita

Outra versión de "Despacito: "Ruralita", de mozas gandeiras. Moi bo.



Cómo encender un dragón apagado

Divertido álbum de Didier Lévy e Fred Benaglia que publica Libros del Zorro Rojo: Cómo encender un dragón apagado é unha historia de amizade en clave de humor. Como consolar un dragón? Ao noso protagonista ocórreselle de todo, e así o reflicten as ilustracións e a tipografía, que xoga coas dimensións para integrar o texto e a imaxe, nun resultado único: valorar a amizade e o amor por riba de todo. Ideal para un lectorado pequeno polo xogo constante que nos ofrece cada páxina, polas cores tan vivas e porque o sorriso comeza xa na portada.

18/07/17

Yes God Yes



Vía Cultura Inquieta

A veces la lluvia

Fermosísimo este álbum publicado por Thule de Ainara Bezanilla e Zuzanna Celej titulado A veces la lluvia, unha reflexión sobre o rápido que pasa o tempo dende que un fillo ou unha filla nace ata que se fai maior, dende que depende da súa nai e/ou de seu pai ata que se converte en independente. Un libro cheo de sensibilidade reforzada polas doces e suaves ilustracións que acompañan o texto. 
Aquelas que somos nais sentirémonos identificadas co libro, pero non cómpre selo para admiralo, porque a sensibilidade do conxunto atrapa dende a portada.


17/07/17

Vivir sin temor

16/07/17

Brújula

El gran libro de los instrumentos musicales

 Este gran álbum de Pronto publicado por Edelvives é en realidade un catálogo ilustrado dos instrumentos musicais. Un catálogo ben completo, onde se agrupan por familias os instrumentos e onde ademais hai unha gran variedade de obxectos, ademais dunha chiscadela humorística ou unha pequena historia relacionda con cada sección. Así, temos un compendio interesante e ilustrativo que ensina e entretén sobre o mundo da música, dos sons e das orquestras. Asemade, atopamos un vocabulario específico de accesorios. 
Ou sexa, un libro imprescindible en calquera biblioteca para sabermos un pouco máis sobre o mundo da música.


Non á violencia contra as mulleres (DXXII)

"Tú eres la flor de tu vida".
Prevención contra a violencia de xénero no IES María Pérez Trujillo.



Vía

14/07/17

La llave

Na editorial Tramuntana podemos atopar este fermosísimo álbum de Susana Peix e Cristina Serrat, La llave, un libro con sabor a conto clásico que namora dende a portada, e que chama á súa posesión por esa contraportada cun oco para a chave (aquela que asemade é marcapáxinas), esa que non só dá título ao libro senón que abre o noso maxín ao mundo dos soños. Soños con arrecendo ao mundo de princesas e raíñas, de reis e cerralleiros, de solucións e de valores, de emocións en fin.





13/07/17

El animal perfecto


Raquel Díaz Reguera publica na editorial Nubeocho este divertido álbum, El animal perfecto. Un fermoso libro que reflexiona sobre iso que procuramos nos humanos, ou nos animais, coma neste caso, e que en realidade non existe: a perfección. Por iso a nosa protagonista terá que buscar unha mestura de todos aqueles rasgos que sobresaen nos animais, posto que todos eles teñen tanto que ofrecer. Asemade, todas as páxinas ofrecen unha información "sorprendende" sobre o animal en cuestión.
Gústame moito esta ilustradora, desta volta cunhas ilustracións doces e tenras ao mesmo tempo que divertidas, nun álbum que vén a nós cheo de forza optimista e que nos lembra que todos temos cualidades esenciais e que nas diferenzas está o mellor da natureza, o que nos enriquece.

12/07/17

Caracol, onde estás?

Publica a editorial Kalandraka este clásico de Tomi Ungerer titulado Caracol, onde estás?, un libro que é en realidade un xogo, desta volta un xogo visual, moi axeitado para un lectorado moi novo, xa que ademais non contén case palabras. Así, páxina a páxina iremos procurando un caracol agochado, ou máis, porque a súa forma está en moitos máis lugares dos que a priori poderiamos supoñer. En cantos lugares podemos atopar unha espiral? E na natureza, onde están? E nas cousas que fabricamos? Xoguemos con este autor que utiliza cores intensas para xogar con nenos e nenas na procura dun caracol quen, xoguetón, fará acto de presenza na última folla.

11/07/17

Chiquilladas

Na editorial Impedimenta podemos atopar este libriño, Chiquilladas de Gérard Dubois, unha parodia dos libros pedagóxicos máis antigos e que en realidade constitúe un catálogo humorístico de maldades case surrealistas as máis delas. E este surrealismo vén detallado por unha estética vintage que fai que o libro sexa irresistible xa mesmo sen abrilo. Pero cando se follea, porque non se le, senón que se "mira", sorrimos ante a crueldade da nenez que nos trae ecos de Edward Gorey.




10/07/17

Os fillos do lume

Rescata Pedro Feijoo as personaxes protagonistas de Os fillos de mar, Simón e Mariña, para unha nova intriga onde Vigo, a súa orixe, así como a orixe da historia moderna galega, é protagonista nunha novela de acción que engancha o lectorado dende a primeira liña, porque Os fillos do lume, publicada por Xerais, recupera esa acción trepidante que Pedro Feijoo xa nos ofrecera anteriormente para agasallarnos unhas cantas horas pegadas ás súas páxinas. 
Hai moitas historias dentro desta historia, moitas temáticas nas súas liñas, un algo de novela histórica, outro belisco de novela de aventuras, unha miaxiña de novela romántica, un pouco de novela negra, e un tanto de crítica social. Todas elas conforman dúas tramas principais que iremos debullando pouco a pouco, saboreando o verán que comeza con pouco calor para derreternos coa novela, esa da que non saberemos en tantas ocasións se está inventada ou se ten algo de realidade, esa que nos bisbea que vaiamos buscar nas enciclopedias canto de invención nos artella no medio da realidade ou ao revés, mentres paseamos por un Vigo actualizado, por un Vigo con personalidade propia, dende a súa fundación ata a súa modernidade. Tanto, que teremos que repasear Vigo, axiña, para termos cultura e formación das súas rúas e das súas casas. Feijoo reivindica a súa cidade novamente, sabendo que a vai pasear co lectorado, ávido de pisar as rúas da man de Simón e de Mariña. Volveremos a 1809 e regresaremos ao presente, pescudaremos e confirmaremos a afouteza de noso que soubo defenderse da invasión napoleónica.
De fondo, sempre o humor, a retranca propia deste autor. Aínda que coido que ás veces abusa e perde poder con algunhas expresións e insultos que chega a utilizar en exceso. Por exemplo, non resulta moi verosímil a conversa que mantén o vello Tristán cun dos "malos" porque non parece axeitada esa forma de falar no vello. Hai momentos nos que coido Pedro debería coidar máis a linguaxe. Pero, claro, é a miña opinión.

09/07/17

Cosas de chicos

Curta protagonizada polos actores Daniel Brotóns, Ignacio Montes e Raúl de la Torre, que se poñen na pel de centos de mulleres cada día. Dende un punto de vista cómico desenvolven situacións cotiás narradas por tres homes.
Vía

04/07/17

La légende de la chèvre qui connaissait le vrai sens de la montagne

Absurda, bastante. Sen palabras



Vía

03/07/17

The story of an idea




Vía Cultura Inquieta

02/07/17

22 segundos

Cando remata o curso síntome tan cansa que non teño nin folgos para ler, e temo que esa "crise lectora" perdure. Pero lin 22 segundos dun grolo, así que teño a esperanza de dala por rematada.
22 segundos de Eva Mejuto, publicado recentemente por Xerais, cóntanos unha historia necesaria para achegarnos ao mundo transexual dun xeito sinxelo. Interésame a lectura por varias razóns, e o libro, xa digo, lese nun salaio, ten un valor seguro na súa intensa brevidade, e no tema, tratado tan "normalmente". Por que escollo esta palabra? Porque aínda hoxe vemos, lemos, percibimos, en xeral, este tema como algo "raro", "alleo" e debemos achegarnos a el, coñecer unha realidade que é, ben seguro, impactante polo sufrimento que acarrea aos seus protagonistas, nenos e nenas que non se senten recoñecidos nun corpo que a sociedade denominou "es neno, es nena". Cantas veces escoitamos ou pensamos que a transexualidade está ligada á prostitución? Nos últimos tempos está a mudar este descoñecemento, pero o libro é necesario e acaído para unha franxa de idade que tamén se está a formar como persoas. Moi, moi necesario. Coido que non existía aínda un libro así na nosa LIX, e este non enche, pero si comeza, ese oco necesario porque necesario é falar deste tema dende o respecto e a empatía. Como se afirma na novela, hai que falar das cousas, hai que nomealas, a visibilización é necesaria, rachar o silencio é importante porque falando é posible entenderse. Todo aquilo que non se pode falar, que non se chega nin a discutir, permanece nun escuro salón do que non se emerxe.
Hai pouco o noso alumnado asistiu aquí en Lalín a unhas xornadas con mozos e mozas trans. Viñeron absolutamente todos e todas emocionad@s e impactad@s por escoitar as súas experiencias en primeira persoa. Así que este libro completaría esa formación xa iniciada. Estou certa de que lles vai interesar. Moito.
Parabén, Eva, por esta nova vida literaria.



Non á violencia contra as mulleres (DXXI)


Esta acción de Ecuador foi idea do colectivo  LEITMOTIV e da artista Alejandra Bueno para denuncia o acoso que sofren as mulleres ao pasear pola rúa. As mulleres empodéranse e saen á rúa a pitar contra unha condición de macho que se cren cuns dereitos que non teñen.

Que te quede claro que TU ACOSO VERBAL Y NO VERBAL no me agrada, me hace sentir como un objeto y SOY PERSONA, tengo valores y personalidad, y me gusta que me quieran por como pienso.


01/07/17

Au fil de l’age

As avoas viven sempre no noso corazón:



Vía Cultura Inquieta

30/06/17

Things I Should Stop Thinking About Thinking

Things I Should Stop Thinking About Thinking from Dan Castro on Vimeo.


Vía Cultura Inquieta

Regreso a Berlín

Verna B. Carleton é a autora de Regreso a Berlín, publicada polas editoriais Periférica e Errata Naturae. Unha novela complexa sobre os sentimentos cruzados que sente un alemán cando regresa a seu país despois da devastación da Segunda Guerra Mundial; un home que sofre e odia todo canto vén de ocorrer, pero que tamén se odia a si mesmo pola fuxida, por agocharse tras unha nacionalidade que non lle pertence, tras un parapeto que se está a desmoronar.
A volta non é doada, e os infernos vividos aflorecen pola boca dos personaxes cos que se cruza nun Berlín que se está a reconstruír tras as bombas, un Berlín dividido poboado por habitantes que tentar mirar cara a diante. Para tentar entender canto hai arredor e canto sofre o personaxe protagonista, a novela conta cunha narradora testemuña, unha moza que viaxa canda o protagonista e a súa esposa para contar de xeito obxectivo o que acontece e o que se sente. E aquí reside a sorpresa da novela: iremos descubrindo a visión dos outros personaxes coa que non contaba o protagonista, e iremos contrapoñendo a visión que tiñamos -a do protagonita- coa nova realidade que se vai abrindo ante os nosos ollos a medida que avanzamos na lectura. Asistiremos a unha loita interna constante nunha sociedade que ten moi recente unha dura guerra e que sabe quen delatou a quen, quen  odiou e quen axudou, quen tivo que fuxir e quen permanceu. As guerras son tremendas porque a crueldade do ser humano é enorme. E este libro ten a capacidade de achegarse á complexidade dos personaxes qeu poboan esta dura realidade.

27/06/17

Travelling Through Brush and Ink | National Palace Museum Taiwan

Mirar o mundo, vivir o mundo. Fermosa animación do Museo Nacional de Taïwan. (visto no Facebook de Michele Petit

Travelling Through Brush and Ink | National Palace Museum Taiwan 筆墨行旅 | 台灣故宮 逐格動畫 from annlinchao on Vimeo.

26/06/17

Videopoema

De todos os videopoemas que vén de realizar o meu alumnado quedo con este, de Helena Santalla e David de la Torre a partir dun texto de Estevo Creus:



Porque ti
tamén estabas enferma
dalgún xeito
coma a casa

miles de termómetros de febre
e de torturas

eu sabíao
sabíao polo tacto

non preguntes

sabíao por como respirabas
sabíao polas ondas e os outros arrecifes
sabíao por ti
e por min
e por como chorabamos abrazados despois de xogar a destruirnos.


inocentemente abrazados

ulindo a landras

abrazados coma un tigre.

25/06/17

Non á violencia contra as mulleres (DXX)

Ni una menos. Por Cecilia Griffa

 Nos Queremos Fuertes 
Querémonos Fortes


21/06/17

En clave de igualdade

Un proxecto que comezamos este último trimestre con solución de continuidade: pretendemos cambiar esas letras machistas que o noso alumnado e a sociedade canta sen pensar -queremos crer-, sen saber o que se di.
Todo xurdiu cando un día na biblioteca achegáronseme dúas alumnas de 4º para ensinarme un vídeo. "Profe, vas flipar", e si, flipei. Así que logo comentando en clase a letra e o vídeo da canción, comezaron a ensinarme moitas outras, e pensei que algo deberiamos facer.
Aquí estamos. Isto é un comezo.

Estas cancións que hoxe presentamos son tres que o noso alumnado escolleu para variarlles a letra por unha de igualdade, reivindicativa:

.- Eu son feminista, sobre a "mítica" Te compro tu novia:




.- Eu son miña, sobre "Eres mía":




.- Xices de igualdade: sobre a letra da famosa canción "Corazón de tiza" de Radio Futura.


Un mundo propio

En Libros del Zorro Rojo convídanos a maxinar o noso propio mundo con este álbum de Laura Carlin chamado inequivocamente Un mundo propio, ese que se afasta da realidade para ser máis fermoso, máis amable, máis habitable, máis amigable, máis imaxinativo, máis feliz. Non é tan difícil conseguilo, só temos que deixar voar o pensamento e colle un lapis para deseñalo. E para isto, pasearemos primeiro polo propio mundo da autora, que nolo amosa sen complexos. Así, utilizará diferente técnicas, dende a fotografía ata o collage. Só temos que nos poñer mans á obra. Non é tan difícil fuxir do gris para recorrer a aquela cor que queiramos. Chega con nolo propór.




Ocac Chile - Basta de acoso callejero

20/06/17

El pueblo durmiente

Rebecca Dautremer publica en Edelvives El pueblo durmiente, un álbum máxico, un soño da autora-ilustradora, que se inspira en "A Bela Durminte" para contarnos como un príncipe e o seu criado chegan a un lugar onde todo o mundo leva durmindo máis de cen anos; a que se deberá?; como soucionalo? Será un encantamento, unha maldición, un feitizo? Ademais, desta referencia, hai outras á literatura popular francesa polo camiño. Así pasearemos polo barrio de Montmartre de fins do século XIX, lugar bohemio e alegre.
Por suposto, o libro é unha xoia tamén pola edición, como adoita facer Edelvives, en grandes dimensións.



19/06/17

Meter o título

O outro día faleivos dunha actividade que estabamos a realizar: facer fotos dos lombos dos libros para facer poemas, os "Poemas titulados".
Pois ben, hoxe quero amosarvos algúns traballos que realizamos grazas a unha idea que me deu a Banda dos Cueiros de Gondomar cando os escoitei na illa de San Simón o día da entrega dos Premios Xerais: eles cantaron unha canción con títulos de libros de Agustín Fernández Paz. Así que a partir de aí, propuxen facer poemas con títulos de libros. E hai cousas ben acaídas que podedes ver no blogue da biblioteca. Aquí deito uns poucos exemplos:


Naquela LONGA NOITE DE PEDRA,
Á LUS DO CANDIL,
percorrín un CAMIÑO PERIGOSO
coa sombra dun ANXO NEGRO,
para chegar a ONS.
TODO É SILENCIO,
só se escoitaban AS VOCES BAIXAS
no CEO DOS AFOGADOS.
Pero no FARO ESCURO
brillaba unha CHAVE DE OURO,
e alí, estaban OS DOUS DE SEMPRE,
REO e MATILDA,
mortos no CAMPOSANTO.
E eu guiada por UNHA ESTRELA NO VENTO,
busquei REFUXIO.
O meu nome é GÁRGOLA,
e veño a OBABAKOAK
para FUXIR
dAQUEL LUGAR.


Ou estoutro:


Game over,
todas as horas roubadas na expedición do Pacífico.
Un videoxogo case perfecto,
onde percorrín un camiño perigoso
seguindo unha estrela no vento.

O faro escuro,
tamén chamado a casa da luz,
alzábase nun cume de neve interminable.
Ó descenso do derradeiro ocaso,
só queda á lus do candil
para atravesar a sombra cazadora
onde todo é silencio.

Aparecen sete caveiras
xunto con sete palabras e, detrás,
o anxo negro posuidor dunha chave de ouro,

                       A chave da Atlántida.

 Ou só con títulos de Álvaro Cunqueiro:

Na Cociña galega
utilizamos Herba aquí e acolá,
é coma unha Escola de menciñeiros,
para Xente de aquí e de acolá,
para Merlín e familia
ou para Os outros feirantes.

Na Cociña galega
sempre houbo Tesouros novos e vellos,
sempre foi coma a noite,
xa que A noite vai coma un río,
ou coma un Mar ao Norde.

Pero esta cociña,
nunca valeu para a Dona do corpo delgado,
ou para O incerto señor Don Hamlet, Príncipe de Dinamarca.

O que é algo que debemos apreciar.

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.